|
Amsterdam, 8 januari 2010
Afgelopen twee dagen eindelijk terug kunnen keren naar Glasatelier Tetterode in Amsterdam!
Rit door winters Holland. Kalmpjes aan over gladde wegen.
Bij binnenkomst de vertrouwde geur van de glaswerkplaats, aardige mensen en aanschuiven bij een lekkere uitgebreide lunch.
Het werd opnieuw een werksessie met glasmeester Richard Price ( www.richardprice.nl ) en op de twee opeenvolgende middagen twee verschillende assistentes. 1e dag Marianne Lammersen ( http://www.kunstbus.nl/agenda/2009/20090105174357.html ), tweede dag Katrin Maurer ( www.katrinmaurer.com). Beide laatsten jonge glaskunstenaars die extra ervaring opdoen bij Tetterode.
Eerste dag een groot object met een gouden gecraqueleerde huid, een massief object uit twee delen met belletjes er binnen in en een slapende wolk.
Die laatste komt op een kussentje te liggen.
Die bubbeltjes zijn iets speciaals. We hadden vroeger een design vaasje in huis, driehoekig, dik glas en van die prachtige ingesloten belletjes. Ik vond het als kind al een prachtig ding! Het staat nu in mijn werkkamer, bevroren tijd, iets kosmisch ook, begin en eind, en dan die heldere lichtomgeving in het kristal. Prachtig!
Na die eerste dag rond de loeiende glasoven en de 'gloryhole' waar keer op keer het glas in terug gaat om het op temperatuur te houden en te kunnen bewerken, ging ik met een hoofd vol glasmogelijkheden weer huiswaarts.. Ik droomde glas en werd wakker met een idee! Buddha's Belly!!
Een ovalen vorm, gevuld met belletjes en een klein deukje er aan de buitenkant in. Helemaal dik in orde! Ik kan er nóg blij om worden!
Na die eerste vorm maakten we een variant. Bol met bubbles en een klein ingesloten blauw vormpje. Iets van een beginseltje in die bol..
Die bollen zijn nog een heel werk om te maken en perfect te vormen. Daarbij waren de bollen flink aan de maat. Ik vroeg Richard tot het maximum te gaan van wat hij fysiek kan maken. Glas is zwaar. Het zit aan het uiteinde van de pijp en moet continue in beweging blijven..
Een derde vorm volgde, ditmaal een ei of meer een ovaal waarin twee grotere bellen werden ingesloten tussen de kleine broeders. Nooit alleen!
De laatste werd een heel puur stuk. Echt een prachtige afsluiting van deze sessie. Opnieuw een ovaal en natuurlijk de bellen, maar ditmaal in de laatste fase rondom gekerft waardoor een vloeiende 'moet' ontstaat. Het wordt daardoor een soort vrucht of zaaddoos-vorm! Maar dan helemaal transparant en gevuld met een kleine oneindige gevangen kosmos van licht en lichtblaasjes.
Ervoer ook sterk de invloed van de vele malen Azie, Japan in het bijzonder.
Door een kleine ingreep de perfectie en kwetsbaarheid daarvan laten zien. Een deukje of dingetje maakt een vorm sterker. Aangeraakt.
Kan je niet zeggen hoe gelukkig ik soms word van dit werk! ( en hoe ongelukkig je kunt zijn als kunstenaar door altijd die opbouwende druk van binnen naar nieuw werk toe, de twijfel, het zoeken, piekeren, draaien en het ongedurige wanneer te lang niet gewerkt kan worden )
Maar vandaag is het geweldig. Vandaag werd het weer duidelijk. Ik leef om dit te maken.
Liefs,
Ad
Alphen a/d Maas, 20 December 2009
2009 loopt alweer bijna af.
Buiten een dik pak sneeuw.
Mooi moment om terug te kijken naar het jaar.
Het was een enerverend.
De crisis bracht crisis, ook bij ons.
Plots viel de verkoop van het werk praktisch stil.
Alsof de perceptie van de mensen werd vernauwd.
Het werk werd alleen nog bekeken en ik vroeg mij soms af of het wel gezien werd.
Inmiddels zit er weer een heel klein beetje 'loop' in, en dat geeft mij weer moed.
Je gaat onwillekeurig twijfelen aan je werk als het zo drastisch stilvalt en je bestaan onzeker wordt.
Maar we moeten ons blijven realiseren dat het niet aan de Kunst of de Kunstenaars ligt dat dit gaande is. We houden de moed er in!
De ontwikkeling van mijn werk ging natuurlijk gewoon door en gaat gewoon door.
Er is nieuw werk met meer stilte en abstractie, dat veel tijd vergt. De 'productie' is daardoor wat afgenomen, maar het werk wint aan intensiteit.
De serie 'vriendschap' loopt nog steeds door.
Het is een voortgaand onderzoek geworden.
En nog steeds niet klaar.
We maakten o.a. installaties met de nieuwe werken in Tiel, tijdens de Grafiek-Biennale in Ljubljana, en de beurs van Utrecht. Ze zijn momenteel te zien bij onze lijstenmaker Frank in zijn Galerie d'n Overvloed in Oss.
Er staan al weer nieuwe exposities en manifestaties geboekt.
Wat kan ik anders doen dan kunst maken? Het is mijn leven. Doorgaan en doorgaan, dat is mijn devies.
De doeken gaan traag doch gestaag verder en de prenten krijgen een vervolg in een serie nieuwe prenten op groter vierkant formaat (ongeveer 70x70cm). De eerste resultaten zijn goed.
Daar gaan we mee door.
Ben ook begonnen aan een zijweggetje. Zo nu en dan is er een bijzondere nacht. Zo eentje die blauw aanvoelt. Deze nachten verklaar ik bij aanvang van het werkproces tot 'ultramarijn-nacht'. "Dit is een Ultramarijn-nacht" , zeg ik dan hardop en maak dan vervolgens alleen werk in die kleur! Heerlijke nachten zijn dat. Ultramarijn is altijd al een lievelingskleur geweest.
De kleurstof voor Ultramarijn is gemaakt van de natuursteen Lapis Lazulli. Opgemengd met lijnolie en een heel klein snufje wit onstaat die intense fris-warme zeer eigen kleur. Het is niet echt uit te leggen waarom het de mooiste is. Dat voel je in je ogen en hart.
Door het gebruik van één kleur wordt de afbeelding benaderd vanuit een puur grafisch standpunt.
Ik zoek ook veel naar onverwachtheden, voorbij proberen te gaan aan de compositie zoals de innnerlijke balans die wil neerzetten. Achterkanten van etsplaten bijvoorbeeld, met alleen gebruikssporen krijgen een paar kleine extra accenten met droge naald, net genoeg om even de aanwezigheid van het oog en de waarneming mee te geven. Door die kleine toevoegingen haal ik ze naar mij toe. Toch heeft het ook een conceptioneel aspect. Het is een interessant veld. Er is meer gaande in de werkplaats, maar je moet soms nog even wachten met vertellen tot het klaar is.
Tijdens mijn reis naar Ljubljana voor de opening van mijn bijdrage aan de Grafiek-Biennale aldaar bij Gallery Cerne ontdekten we dat we relatief dicht bij Venetië zaten.
We zijn dus nog een paar daagjes daar naartoe gegaan.
Per trein en bus. leuk reizen! In Venetië natuurlijk alles per waterbus.
De Biennale liep er nog en we verbleven op het Glas-eilandje Murano.. Prachtig!
Wat een prachtige historische plek is dat zeg!!
Een bezoek aan de Biennale is voor een kunstenaar natuurlijk zeer enerverend!
Er zaten zeer verrassende inzendingen tussen en je hebt het idee dat je wordt opgeladen en gemotiveerd door al dat prachtige werk van collega's uit de hele wereld.
Ook natuurlijk veel naar glas gekeken in Venetië. Eigenlijk relatief weinig écht interessant werk gezien in die techniek.
Veel edelkitch en pronk. Maar technisch zie je dan natuurlijk toch ook wel weer veel mogelijkheden met het métier Glas. Het is momenteel nog even te kostbaar om weer een serie in glas te maken, maar de doos met schetsen ligt inmiddels wel al helemaal vol en ik merk dat in de kleine schets-sessies de gedachten er nog veel naar toe blijven dwalen. Zo gauw het weer kan, ren ik weer naar Amsterdam voor het vervolg van de glasserie. Er MOET meer komen!!
Trouwens, fijne Feestdagen en een goed 2010
Den Haag, juli 2009
Daar staat het dan, op de ruit van Galerie Project 2.0 in Den Haag,
"Ad Arma, 30 Years Artist"..
In het Engels want deze galerie ligt aan het Noordeinde 57, Den Haag.
Veel passanten op weg om een blik te werpen op het werkpaleis van onze Koningin of de route lopend langs de zomertentoonstelling van de beelden van Javier Marin, Mexicaanse Monumentale Sculptuur. Galeriehouder Coen van den Oever en ik zijn die route nog even gelopen na het uitladen van het werk. Imposante beelden. Lekker vlezig van opzet, flink uitvergroot en veel referenties naar de klassieke opvatting met een contemporaine toets middels het zichtbaar laten van de sporen van de armatuur, de constructie waar omheen de werken zijn gemodelleerd. (www.denhaagscultuur.nl)
Niet alleen 30 Jaar Kunstenaar, (gerekend vanaf het verlaten van de Academie) , maar ook nog eens 55 jaar geworden. Mooie getallen.
Die tijd is omgevlogen, maar ik wil nog niet terugkijken. Het was welgevulde tijd, klaar. Liever vooruit. Wat nog te maken is, is het meest interessant, daar zit de spanning en het avontuur. Ik doe mijn beste bestje en heb nog veel te doen. Voortgaan dus maar !
Voor de inrichting van deze expositie reden we met twee bestelbussen vol werk. Een met de (17 !) nieuwe doeken en de glasobjecten en een met de twee grote brons-sculpturen. (Er waren gelukkig een paar potige jongens om te helpen met lossen van die beelden.)
Accent ligt op de doeken. Wie mijn werk alleen nog kent van de etsen, bronzen en Mixed Media zal opkijken!
Veel van de doeken staan inmiddels op de site, maar pas 'in het echt', op het eigen formaat, met de stevige textuur en pasteuze huid, nog vers geurend naar de olieverf en de vele kleine kleur-nuances in de opbouw kun je ze werkelijk waarnemen.
Het waren taaie schilder-sessies. Ik heb schilderen in olieverf, direkt nat-in-nat, altijd de zwaarste techniek gevonden om in te werken. Moet ook altijd even heel diep ademhalen om ze weer aan te gaan, maar ben er nu apetrots op! Dit werk kon niet anders worden gemaakt. Het moest olieverf zijn. Je ziet het er niet meteen aan af, maar er zitten vaak meerdere onderschilderingen in. Lange sessies, veel terugstappen, weglopen en terugkomen, kijken en zuchten, wachten tot de oplossing zich aandient, kleine stukjes vordering per nacht.
Maar ze bleven gestaag groeien en de resultaten zijn voor mij zo bijzonder omdat er iets van 'thuiskomen' in zit. Hier was ik naartoe onderweg.
Als aards-twijfelaar waar het mijn werk aangaat en met flinke plankenkoorts voor elke sessie nooit helemaal het gevoel dat het goed is.
Maar dit komt nu dus in de buurt .... misschien ...
De pasteuze schilderwijze, veelal met het paletmes, zal wel te maken hebben met mijn beeldhouwers-achtergrond. Gebaar, energie-overdracht, materie en direkt willen zijn. (schilderde in vroegere sessies ook veel direct met de hand, maar dat is echt niet goed voor je handen)
Het zijn impressies. Allemaal dezelfde titel 'reisspiegel'. Nog iets daar aan toevoegen zou te veel zijn. Thema enerzijds geschilderd vanuit de natuurbeleving, maar ook als metafoor naar tijd/ruimte en te beschouwen vanuit verschillende perspectieven...
- dichtbij, beweging.
- veraf, gestapelde horizonten.
- vanuit een luchtperspectief, kijkend in de diepte .
- abstractie van ritme.
ruimtes om adem in te halen.
Je hoeft je ogen maar even anders in te stellen en je hebt een ander perspectief in het vizier.
Aanleiding waren de laatste reizen met accent op de reis naar Spitsbergen. Vertelde er al eerder wat over in het blog. Het was de prijsreis bij de uitverkiezing eind 2007 tot Kunstenaar van het Jaar.
Pas eind 2008, okt/nov, zijn we op reis gegaan. Per Zeilschoener (www.oceanwide-expeditions.com), Sailing Vessel Noorderlicht.
De eerdere korte zeezeiltrip vanuit Cochin, India, over de Arabische Zee en de reis boven de wolken in Nepal waren al aanleiding voor eerste doeken, maar ik wilde nu naar het Noorden.
Per zeilschip vanwege het gevoel van de vrije natuur als alleen water en wind je elementen zijn. BCD-travell, de sponsor van de prijs, adviseerde deze 'expeditie'. Ik zou er anders nooit op zijn gekomen. En het was fantastisch! Buiten steenkoud natuurlijk, maar binnen prima te doen. Goed hutje, toffe kok, prima bemanning/schipper en een duitse gids, Rolf Stange, die een soort wandelend pool-vademecum bleek te zijn!. ( http://www.spitzbergen.de ) Flinke tippels elke dag. Halve of hele dag. Rubberbootje om aan land te komen, goede laarzen nodig omdat je altijd even watercontact maakt. Dik ingepakt. Eenmaal aan land alleen de natuur, stilte en de witte schone sfeer van de pool. Zie foto's Reis Spitsbergen 2008.
Er werd vaak in de late avond/begin nacht een stuk gevaren om de volgende dag op een mooie nieuwe ankerplaats te liggen (aan de voet van een lazulli-blauwe gletcher of in een mooie fjord). Nachtmens zijnde ging ik dan vaak naar buiten om bij de schipper aan de stuurstand te staan. Poolzee bij nacht is fascinerend!! Tijdens een van die nachten verscheen er aan bakboord van ons een enorm ijsblok! En nog een aan stuurboord! De schipper, Gert, schoof ons er netjes tussendoor en vervolgens werd toch maar de stuurman uit haar kooi gehaald en zijn we samen op het voordek gaan staan om als ijswacht te dienen. Turen in de nacht, ieder aan een kant van de boegspriet. Koud! Maar prachtig! Voelde mij verbonden met de vele ijswachten van weleer, Noormannen en Willem Barentsz zelf incluis!! Ik moet nu maar eens stoppen met vertellen, maar zit nog steeds boordevol beelden en impressies van die reis.
Na aankomst terug thuis kon ik meteen verder met de doeken. Inmiddels heeft de nieuwe lente en zomer ze al weer ingehaald, maar ik blijf veel vanuit wit schilderen. Die sfeer.
Het door het Centrum Beeldende Kunst Zaanstad geïnitieerde glasavontuur was een mooi intermezzo. Ook daarin kon ik nog wat transparant ijsgevoel kwijt, maar ze gaan ook over ontstaan. Er is goede kans dat die glaswerken nog een vervolg gaan krijgen.
De bronzen beelden zijn al wat ouder. 'Knulp' is de laatste die nog in brons is gegoten van de serie 'betekenisbeelden". 'Sine Nomina' ('Zonder Naam' en toch een naam) gaat over de continuiteit van de vorm-verandering. Hij staat nu lekker ponitificaal voorin de galerie. Mooie hoge ruimte.
Er is verder geen opening of feest. Dit is het. Het werk is samen gebracht en kan nog een keer in samenhang worden gezien. Na deze presentatie zal het uit elkaar vallen. Je kan er op eigen gelegenheid en tijd naar toe gaan.Het werk moet het verder zelf doen. Ik kan alleen hopen dat ze hier en daar iemand kunnen raken.
Realiseer mij goed dat er mensen zijn die, naarmate ik verder ontwikkel en tussentijds andere wegen neem, het werk niet meer kunnen volgen. Ik bewonder de kunstenaars die in één techniek en handschrift in vaste beeldtaal doorwerken, maar dat is mij helaas niet gegeven. Te ongedurig. Altijd zoeken. Er komt straks weer wat anders. Dat moet. Iets dat de fascinatie overneemt en waarin dan weer de vorm moet worden gevonden. Die 30 jaar waren alvast dik de moeite waard.
Mijn dierbaren, alle mensen die het werk volgen en hun vertrouwen geven, de galeriehouders die onvoorwaardelijk achter mij blijven staan en de nieuwe adressen waar het werk kan worden getoond, de helpers en degenen die steun geven op allerlei manieren, de fijne collega's, hardstikke bedankt!
18 juli 2009,
Ad Arma
Tiel, april 2009. CBK Tiel
 
Tentoonstelling van Ad Arma’s schilderijen uit de serie India en de serie Spitsbergen Bovendien zijn te zien werken in glas.
‘’About Friendship” is de titel van een serie unica-etsen die los aan een lijn gehangen als installatie te zien zijn in het Klein Podium van de CBK Tiel.
Vriendschap, het onvoorwaardelijke verbond dat mensen met elkaar aan gaan.Tijd en afstand zijn geen belemmering. In de vriendschap is de ander altijd aanwezig.
Klaar om, wanneer het moment zich aandient, verder te gaan met gezamenlijke activiteiten en gedragen door goede herinneringen..
Vrienden kunnen aan de andere kant van de wereld wonen en je kan elkaar misschien nooit meer zien, maar de vriendschap blijft.
De serie Vriendschap gaat over die onzichtbare verbondenheid waardoor je naar elkaar kunt toegaan per herinnering of associatie en altijd weer warmte zult waarnemen.
Amsterdam januari 2009. Werken met glas bij Van Tetterode Glasobjecten
Het werken met glas was een openbaring!
De kans om in glas te werken bracht een geweldige mogelijkheid met zich mee.. Transparantie!!
Ik kon proberen de levens-fusie, het moment van overgang naar een nieuw begin te verbeelden!
Twee of meer verschillende elementen die samen een levend gegeven creëren..
Bij de eerste ontmoeting in Amsterdam liep ik al meteen vol met idee en energie!
Ik ging naar mijn eerste sessie met een doos vol kleine schetsjes.
Gewoon ruige podloodschetsjes op losse stukjes papier die in het atelier waren ontstaan in veel kleine peins-momenten.. Kan dit? Kan dat? Zou dit kunnen?
De samenwerking met de mensen van Van Tetterode en in het bijzonder natuurlijk de twee glasmeesters die mijn handen en geest werden, Richard en Fred, was meteen OK en ook Paul, die de afwerking doet, mag niet ongenoemd blijven. Poel van rust en precisie.
Geweldige vakmensen die graag willen delen en oprecht nieuwsgierig zijn naar wat je wilt gaan maken..
Wat we sámen gingen maken! Het is werk met vuur, adem, vloeibaar gemaakte materie en de skill om de beperkingen van de techniek tot het uiterste uit te rekken. Na de eerste sessie kon ik de slaap niet meer vatten. Het bleef mij maar door de kop malen! In het MAKEN leer je snel. Het was een samenwerking waarbij ik continue probeerde te sturen en duiden, maar waar ik ook geregeld het proces juist even door liet gaan om te kijken wat er gebeurde. Enerzijds drijvend op de vermogens van Richard en anderzijds het idee dat in mijn kop brandde proberen te projecteren in het glas.
Het is de manier waarop ik graag samenwerk.. Een soort improvisatievorm zoals je die ook in de FreeJazz kunt horen. Thema en ritme staan vast, je begint er mee en wilt er ook eindigen, maar de tussenliggende curve is een vrije zoektocht van twee geesten. Er is nog veel potentieel. Ik hoop dan ook later nog door te kunnen gaan in deze nieuw gevonden techniek. Meer foto’s van het productieproces (gemaakt door Mark van Westervoort www.grafisch.nl) zijn te zien op http://www.kunstcentrum.nl/2009/arma/arma.html .
Het resultaat is geworden zoals het proces was. Bijna uit zichzelf ontstane vormen die refereren aan het moment van samengaan van twee of meer elementen. De continuïteit van de verandering heeft ook alles te maken met liefde.
De waarnemimg van de aanwezigheid en van de liefde zijn bijna dezelfde gevoelswaarnemingen. En het mag van mij altijd zichzelf ook een beetje relativeren. Grote thema's zijn ook kleine thema's. Iets geks worden. De verwondering voelt met een glimlachje nóg beter aan. Wat is dit? Waar kijk ik naar? Benieuwd naar de eerste resultaten? Ga naar Ad Arma glaskunst. (Er is een expositie van deze glaskunst in Kunstcentrum Zaanstad en in het CBK Tiel)
In mijn werk gaat het om de thematiek rond de enige natuurlijke constante: de continuiteit van de verandering.
De verwondering over hoe alles in een proces van verandering verkeert.
De natuur in haar oneindige cycli en onze aanwezigheid als kleine, gevoelige en kwetsbare mens.
Een gedeelde kwetsbaarheid met alles om ons heen. Soms in gedetailleerde werken die als associatief beeldverslag van bijvoorbeeld de tochten naar India of Japan fungeren en vaak ook de zoekende werken die willen reiken naar grotere poetische of filosofisch-dromende belevings-velden. Als je de idee van veranderende continuiteit toelaat dan komt meteen ook de empathie mee en wordt de waarneming van onze eigen aanwezigheid, die zich vaak met een toefje melancholie aandient, bron voor verwondering. Het stelt de gevoelsvelden scherper. De velden tussen droom en werkelijkheid.
Enerzijds is er die wonderbaarlijke oneindigheid van de ruimte om ons heen. Tijd is er relatief verklaard, wiskundig een correcte gedachte, maar dat relativiteits-principe staat haaks op het gegeven dat die tijd, een tijdelijke tijdsspanne voor elke vorm van bestaan, voor ons alles behalve relatief is.
Voor ons is tijd het kostbaarste dat er is. Alles wat wij doen wordt tijd. (Als we luisteren naar een vogel, dan wordt die vogel tijd. Werken,leven,slapen alles wordt tijd) Langzaam begon in die thematiek ook de abstractie in het werk te versterken. De ruimtes die ik al in de etsen aangaf als achtergronden, horizonloze van kleur verschuivende lichtvelden, namen meer en meer de ruimte in en zelfs de gestalte, metafoor van de aanwezigheid verdween.
In het werk van de laatste jaren is het thema 'oblivion' opgedoken. 'vergetelheid'.
Die onbestemde ruimte, weergegeven in dat woord, werd het ijkpunt van waaruit ik probeerde te tasten naar dat wonderlijke fenomeen waar tijdelijkheid overgaat in oneindigheid. Een poetische ruimte. (Zie Book of Oblivion).
Als kunstenaar ben je je vaak bewust van de beperkingen die je hebt.
Dat het tasten enerzijds niet verder kan gaan dan de meest uitgestrekte hand en dat de mens maar een beperkt vehikel is als je zover wilt reiken..maar ook dat je er deel van uitmaakt en daarmee ook eigenlijk alle informatie al mee draagt.. Om te kunnen komen tot verbeelding van de schoonheid van de aanwezigheid en gedeelde kwetsbaarheid zijn metaforen nodig. In de etsen vond ik velden vol met sporen van de aanwezigheid. Krasjes, gaatjes ,kleur etc. In de doeken door pasteus de velden als oneindig gestapelde horizonnen neer te leggen en tegenwoordig ook door velden kleine kleurige puntjes en halfvormen uit witte velden te laten opduiken.
Die laatste serie is vooral ontstaan door een reis naar Spitsbergen die ik eind oktober maakte.
Een gebied van verfrissende heldere kou en stilte. Blauwgrijs licht en sneeuwvelden over kale rondgesleten rotsen Waar je alleen de geluiden van de natuur hoort en tóch, overal waar je in detail naar de grond kijkt prachtige natuurlijke patronen ziet die omzwachteld zijn met zachte onbetreden sneeuw. Patronen van kiezels en steentjes waartussen kleine stukjes mos en piepkleine tastende plantjes proberen het leven te consumeren. Prachtig!!
Kijk je op,ver om je heen, dan zijn er alleen wolken, zwartgrijs water met blauwgrijze lichtwervelingen en de glooiende lijnen van de met sneeuw omstoven bergen. Als ik er aan terug denk wordt ik keer op keer enorm gelukkig in mijn hart!!
Ook hier weer die continuiteit van de verandering. Kijk ook naar mijn etsen geïnspireerd door mijn reis naar Spitsbergen
In de beelden werd dat thema middels vormen weergegeven die refereerden aan peulen,vruchten, zaden. Maar ook ook door te associeeren met dna-patronen,pantoffeldiertjes etc..
Beelden die altijd een massief gesloten karakter hadden. Het geheim omhullend met schil of cocon .
Vormen die van alles konden worden. Waar van alles uit zou kunnen komen.
In de werkplaats ben ik nog steeds bezig met het maken van die werken.
(Foto: Hans de Bruijn. info@hansdebruijn-fotografie.nl)
Delhi 18 april 2008
Terug in Delhi,
Een week alweer. De tijd vliegt!!
April/mei is heet, bloedheet.
Alles piept en knort, ratelt en ringelingelt nog steeds ... trafficjams all over.
Mensenmensenmensen, in alle kleuren gekleed, zwarte ogen, witte lach.
Arm, rijk, stinkend rijk en bloedje-arm, ze zijn er weer.
Minder bedelaars ... verrassend ... maar ook weer niet.
Gisteren 17 april was op de televisie de fakkeloptocht voor de Olympische Spelen te zien. De enige toeschouwers waren zo ongeveer die 17000 politiemensen. Het complete centrum was hermetisch afgesloten. Gevolg: een waanzinnige trafficjam. Alles stond stil. Maar stilstaan betekent in India niet dat men dan rustig afwacht (waar wel eigenlijk?). Het werd een enorme toeterende massa auto's, fietsers, motors en wat je verder allemaal maar aan vevoersmiddelen kan verzinnen. Totaal uitzinnig geluidsmonstrum. Uren stond alles gillend stil, CRAZY!!!
Ik ben kunstenaar.
Politiek is interessant, ik volg het, heb mijn meningen en kom daar voor uit. Maar ik laat het niet toe in mijn werk.
In mijn werk gaat het altijd over de dingen die wij delen: ruimte, kwetsbaarheid, etcetc,
Ik ben momenteel hier werkend aan een paar series mixed-media-prenten. De basis is de zeefdruktechtniek. In goede handen van meester-drukker Peter Wilms. Na elke drukgang werk ik met de hand aan alle prenten. Je kan je dus wel voorstellen dat ik hier zo nu en dan volkomen uitgeput op mijn hotelbedje val. Maar de resultaten zijn goed, dus we gaan door.
Een serie met de gestaltes en een serie die volkomen per experiment wordt gemaakt..
Die laatset wordt hoe langer hoe interessanter om aan te werken.
Ik maakte de laatste maanden al een serie olieverfdoeken die geschilderd zijn vanuit alleen horizontale lijnen. De idee daarvoor kwam na de laatse reis (2007) op. Ik maakte toen eerst een dot werk waar India in geur, vorm en kleur voluit aanwezig kon zijn. Maar naarmate het werk voortging realiseerde ik me, dat niet die eerste impressies, maar de sferen van de grote ruimtes, die ik daar toen betreden heb, de krachtigste expressie hadden achtergeladen.
De wolken waar ik in de Himalaya boven kwam, ook tijdens het vliegen natuurlijk.
En dan de ontmoeting met een Engelsman in havenstad Cochin in 2007. Hij kwam er per zeiljacht aan. ik zat op een betonnen steigertje en we riepen wat gezelligs heen en weer. Die avond kwam ik hem weer tegen in het wijkje en ik kreeg een uitnodiging om samen een stuk te gaan zeilen op de Arabische Zee. We gingen ge-escorteerd door dolfijnen de haven uit en het werd voor mij de eerste zeezeil-ervaring. Fantastisch!! Vooral die heerlijke vrije enorme levende ruimte, de mistige einders waardoor er geen einde leek te zijn aan die ruimte, de duizenden kleuren die het bewegende vlak van het water per dag aanneemt. Te mooi en overweldigend.
Ik had al eerder een serie etsen gemaakt op het thema 'Book of Oblivion' (Boek van Vergetelheid). Dit was een fraaie aansluiting op dat thema. Dat ben ik dus gaan schilderen in horizontale lijnen. Werkend met het paletmes. Inmiddels zijn er al een aantal schilderijen ontstaan en er moeten er nog heel wat volgen.
Nu hier in India in 2008, ook in die mixed-media-techniek, op zoek naar die sfeer. Het is in wezen volkomen abstract schilderen, alleen horizontaal, maar tegelijk, in de beleving, zijn er ook 100 gestapelde horizonnen. Je kan er op elk moment een kiezen, je oog richten en achter die horizon verdwijnen. Het speelt met de focus. Je kan ook een korte focus nemen, dan sta je plots aan de rand van water. Vele ruimtes zijn aanwezig in deze benadering.
Ook al die jaren van aan een dijkje wonen in het Land van Maas en Waal vindt er een neerslag in. De wolken, de ruimte van de polder, de grote bewegingen van de rivieren, die soms tot vlak aan de voet van de dijk komen kolken en soms helemaal niet meer te zien zijn. Ergens ver weg, weet je dan een stromende rivier, voorbij de uitgestrekte uiterwaard die bij ons voor de deur ligt. Het zeiljachtje dat we zelf hadden. Zeilen op het Grevelingenmeer. Alleen klapperend zeil en klotsend water tegen de boeg, met dat heerlijke gevoel mee te worden genomen door de wind. Dat alles, het is aanwezig in deze nieuwe werken.
En weet je, na al die jaren gewroet en gestruggl, zoekenzoeken, nooit tevreden, heb ik nu het idee dat dit misschien is wat ik ook al die tijd zocht ...
Heerlijke sensatie.
Tevreden zal ik nooit zijn en de rusteloosheid blijft, maar ik heb nu iets gevonden dat reflectie geeft aan wat vooraf ging ... Snap je?
Maar goed, het wordt al laat en hoewel ik hier in een prima hoekje in een internethokkie aan mij miniminibureautje zit, moeten we toch maar weer eens aan het werk.
Op naar shapur-Jhat, lekker per riksha door de verkeerschaos heen schieten!!
Ik ben al op weg.
Alle goeds,
ad
===
Oktober 2007
Mijn Nepal-India reis, begin van dit jaar. Diepe indrukken. Nog een paar maandjes en ik ga alweer op pad .......
Nepal, het is al weer even geleden. Bij aankomst een hotelletje in Kathmandu genomen.
Hotel Thamel, centrum, kleine volgepakte straatjes, overal winkeltjes, alles op straat, kleuren, geuren, stank, wierook, kleden, indringend of vleiend aangesproken worden door vele verkopers, bedelaars, ook kinderen, kleine tempeltjes, veel mensen. Allemaal in beweging of zittend in groepjes bij elkaar.
Het gaf mij een gevoel van thuiskomen. Zo ken ik dit deel van Azie. Als een warme douche van indrukken! Maar het is hier toch ook anders. De mensen, taai gebouwd, zijn wat rustiger en vriendelijker in de aanslag . Mooie koppen. De vrouwen dragen vaak een prachtig Karmijn-rood. Kleur is hier taal.
Het Hotel in een piepklein steegje, ... maar bij binnenkomst ineens een oase van rust!
Van daar uit begonnen met rondlopen, elke keer weer een groter rondje om een idee te krijgen van de omgeving. Ik kijk mijn ogen uit en verdwaal natuurlijk toch. Maar ach. We komen altijd wel weer terug. Nacht is heerlijk in deze wijk. Tot het sluiten van de winkels een hoop herrie, nepali-world-muziek uit de winkels en verlichting van kleine lampen en tl's overal. Zo nu en dan een electricity-cut, dan houdt alles dus even op. De generators worden gestart en de kaarsen en olielampen aangestoken. Een sfeerveandering die eigenlijk heel aangenaam is!
Collega Jac Gijssen was hier al eerder en had mij het adres gegeven van de gids Lok Silawal(www.linkhimalaya.com). Dat bleek een gouden tip! Erg aardige goser, slim, luistert goed naar je wensen en heeft dan ook leuke sugesties gedaan en waar nodig de reisjes via een binnenlands vliegtuigje en een bus etc. prima geregeld.
Via hem al snel in contact gekomen met collega's en ex-pads. Mooie gesprekken over kunst en wereld, lange avonden kletsen. Heerlijk! Dat geeft een mooi beeld van de plek waar je bent. Je wordt er deel van. We kwamen zelfs in een jazzcafé terecht! 1 hoog , smal steegje, als je er voor staat geloof je nog niet dat je er bent ... in Kathmandu! Maar tsjokvol en bere-gezellig daar binnen! En de muziek was super! ( I LOVE JAZZ !!!) Toen ik binnen kwam Fela Kuti, later Miles, Coltrane, L.Bowie etc ... Bij het bezoekje aan dat café speelde er een live-band. Drummer, electric bass en electric guitar ... klonk lekker. De drummer had een AIRTO-achtige aanslag van spelen, goed!
De electra ging er weer eens uit ... pikkedonker, gitaren vielen weg. De drummer startte een solo ... superrrsolo, knalleboemsolo! YES JAZZ!! Ondertussen kwamen de kaarsjes en werden de pennetjes-met-lampje, die je er overal op straat kan kopen en zéééér handig zijn, tevoorschijn.
De prachtige buddhistische en Hinduistische tempels, crematieplaatsen, etc bezocht. Stevige touristentrekkers, maar toch hardstikke leuk om te doen! Musea e.d. doe ik graag!! Neem dan soms ook een gids. Even stevig afdingen en dealen en dan heb je een mooie wandelende informatiestroom bij je en ben je meteen ook een beetje afgeschermd in de toeristenplaatsen. Even oppassen dat ze je niet als schaap zien, dat naar familie en vriendjes-met-een-winkeltje moet worden meegetroond, maar is eenmaal helder wat je wil en niet wil, dan zijn ze eigenlijk allemaal tof en blij met een verdienste. Voor iemand die alleen reist is het dan soms ook leuk om even met iemand samen te zijn. Je kan alles vragen wat je hebt gezien en bezighoudt. Gebruiken en redenen voor van alles en nog wat.
Het is drinken met geest en ogen.
Dagen daarna rond Kathmandu naar tempels, prachtige oude Moghul-steden geweest, het liefst met de baggelbussen en soms met een taxi. Betaalbaar voor een dagje en ontspannen als je even vermoeid bent! Lopen in de heuvels ... eerste echte goede blik op die onwijs hoge koele frisse lonkende bergen die boven de wolken uit prikken ...
Kwam bij een tempel op een heuvel ... lange trap omhoog, devotie en kraampjes. Boven aangekomen een oude poort en omwalling ... binnenplaats, beelden van de goden van het Hinduisme . Bij elk beeld een bel. De beelden deels verdwenen onder een laag kleurstof en olie, zo vaak aangeraakt dat ze deels zijn weggesleten. In de slijtage zijn de goden het sterkst, de aanraking met de tijd, de voorouders. Gevoelsmatig zijn ze aanwezig ...
Ook ik doe mijn ronde, altijd, bij elke tempel, van elke stroming. Antennes uitsteken, open insteek, meegaan, rust vinden en alle zintuigen los laten, ronddwalen. Soms moet je je ogen sluiten om er aan te raken ... Ga mee en probeer contact te maken. Het geeft een fijn idee van beleving. Je komt in de velden waar al eeuwen de mensen van die streek hun dromen, wensen, aanwezigheid en hun kwetsbaarheid delen. De vorm is elke keer anders, maar de essentie van de bron is een gemene deler. Goden en mensen horen bij elkaar. Er zijn al sporen van sjamanisme gevonden bij de neanderthalers en cro-magnon. Ergens, daar waar bewustzijn begon, is de waarneming van de aanwezigheid, de eigen aanwezigheid, gemeenschappelijk geformuleerd in gedeelde mythologie. Bron van Kunst, wetenschap en religie. Voorbij het dagelijkse gaan. Toelaten.
Natuurlijk, uiteindelijk is alles biologisch, maar dan wel oneindig biologisch ... te mooi om te ontkennen.
Maar enfin, daar op dat binnenplein speelde een groepje muzikanten mantra's op drum, klarinet, fluit en met zang ... prachtige sound. Dan de bellen bij de beelden met ieder een eigen klank, hardop biddende mensen, kinderstemmen, een priester die roept en zingt, de zon op je bol, wierook. Ik zat daar op die balustrade, sloot mijn ogen en zag de warme wit-oranje gloed van de zon op het netvlies. Ben er lang gebleven ... lavend. Kan er nog steeds naartoe gaan, het is een plek geworden in mijn geest waar het goed toeven is.
Daarvoor reis ik. Die momenten ... En het idee van vrij zijn, door de wereld gaan, als een kind, niet weten wat er na de volgende bocht zal gaan gebeuren, verrast worden. Alleen op pad ... Los.
Schetsen, schetsen, schetsen. Allemaal in het kleine hema-blocnootje in mijn borstzak. Dat is na elke reis de bron voor nieuw werk.
Doorgereisd naar Pokhara. Zo'n dagje in de bus doet goed. Lekker rondkijken, babbelen met locale mensen.
Nu ga ik aan het werk.
alle goeds,
Ad
December 2006, Druk doende met het maken van nieuwe etsen.
Er lijkt weer wat verandering op te treden.
Thema “Oblivion” vindt een vervolg. Het is nu de wereld daar achter die ik graag wil raken.
Volkomen onmogelijk natuurlijk, maar daardoor wel des te interessanter. De werken verstillen
en de opzet vindt plaats met verschillende panelen/platen naast of onder elkaar. Een paar
voorbeelden staan al op de site.
July/August 2006, At the workshop of Van Luyn’s Stone Factory !
Great time. Van Luyn was celebrating the 100th birthday of the factory !!
22 artists were invited to come over to the Factory and work on stone sculptures.
Stones, machines, expertise ... everything was provided.
Fantastic atmosphere, nice people all around working.
Thanks a million to the Van Luyn Family !!
 
 
|
